کد خبر : 32998 تاریخ انتشار : 1396/5/11-0:25:45
نقش ورزش در زمان اوقات فراغت در فرایند توانبخشی افراد باکم توانی ذهنی
تسهیل حضور در فعالیت‌های ورزشی در زمان اوقات فراغت افراد باکم توانی ذهنی بخش مهمی از فرایند توانبخشی آنان است
لینک کوتاه http://ssrc.ac.ir/id/32998
 
به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم ورزشی،دکتر علی کاشی عضو هیئت علمی پژوهشگاه گفت:توجه كامل به كودكان، نوجوانان و جوانان يك جامعه از مهمترين مسائل و بهترين سرمايهگذاريها براي آينده آن جامعه محسوب ميشود.امروزه در تمام جوامع بشري، افراد استثنايي بهويژه افراد کم‌توان ذهني موردتوجه خاصي قرار دارند. توجه جدي به افراد معلول جسمي و ذهني متضمن سرمایه‌گذاری‌های قابل‌توجه از سوي دولتها به‌ویژه در زمينه توانبخشي، تعليم و تربيت و آموزشهاي شغلي و حرفهاي است. این موضوع به‌خوبی مشخص‌شده است که تعداد قابل‌توجهی از مردم اطراف ما را افراد کم‌توان به خود اختصاص می‌دهند. شیوع کم‌توانی 3/6 درصد است.
 وی گفت: گزارش سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال 2008 تخمین می‌زند که تقریباً 200 میلیون کودک که دارای کم‌توانی هستند در سراسر دنیا زندگی می‌کنند. برخی دیگر از منابع به نقل از انجمن روانشناسی آمریکا میزان شیوع کم‌توانی ذهنی را حدود 5/2 درصد از هر جمعیت دانسته که البته 85 درصد این افراد دارای کم‌توانی ذهنی خفیف می‌باشند. با این حساب ما در ایران نزدیک به پنج میلیون فرد کم‌توان و حدود 2-3 میلیون فرد دارای کم‌توانی ذهنی داریم.

 

 
وی افزود: در بسیاری از کشورهای دنیا سهم مشخصی از منابع ملی متعلق به افراد کم‌توان است. سیاست‌مداران در تدوین تمامی برنامه‌های ملی سعی می‌نمایند تا این افراد را به‌عنوان شهروندان کشورشان مدنظر قرار داده و حقوق انسانی آن‌ها را رعایت کنند؛ اما باوجود افزایش میزان توجه به این افراد در سطح بین‌الملل، بازهم برخی از نیازهای آن‌ها به‌خوبی مرتفع نشده است. افراد کم‌توان امکان حضور در فعالیت‌های تفریحی مناسب باسن خود را ندارند. لذا بسیاری از این افراد به لحاظ اجتماعی منزوی هستند.
دبیر کل المپیک ویژه ایران اظهار کرد: کم‌توانی ذهنی یک اختلال رشدی شایع است که زندگی فرد را در سراسر عمر تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد کم‌توان ذهنی عمدتاً افرادی کم‌تحرک بوده و در فعالیت‌های ورزشی شرکت نمی‌کنند که این موضوع آن‌ها را در معرض بیماری‌های متعددی قرار می‌دهد. عوامل مشخص‌کننده فعالیت بدنی در افراد کم‌توان ذهنی شامل خصوصیات شخصی (سن، سطح رفتارهای سازشی و وضعیت سلامتی)، درک فواید این فعالیت‌ها، محدودیت‌های اجتماعی- احساسی و برطرف نمودن موانع فعالیت بدنی می‌باشد. نتایج مطالعات انجام‌شده بر روی این افراد نشان داده است که تنها یک‌سوم از افراد کم‌توان ذهنی به‌اندازه‌ی کافی برای حفظ سلامت خویش فعالیت بدنی انجام می‌دهند و سایر این افراد دچار کم‌تحرکی بوده و در معرض خطرات جدی برای سلامتی‌شان می‌باشند.
 وی اظهار کرد: افراد کم‌توان ذهنی در تمامی مراحل رشد مهارت‌های حرکتی نسبت به سایر افراد همتای خود دارای تأخیر و عقب‌ماندگی هستند. در بین افراد کم‌توان ذهنی، افراد سندرم داون دارای مشکلات و تأخیر بیشتری در این زمینه می‌باشند. در اکثر بخش‌ها تمرینات ورزشی برای افراد کم‌توان ذهنی فواید زیادی را دارد. ازآنجایی‌که بهره هوشی از طریق اجرای فعالیت‌های بدنی بهبود پیدا نمی‌کند، از طریق این فعالیت‌ها محققین سعی در بهبود رفتارهای انطباقی از طریق فعالیت‌های بدنی منظم دارند. از سوی دیگر فعالیت‌های بدنی مناسب به افراد کم‌توان ذهنی کمک می‌کند تا زندگی مستقل، کسب شغل و حفظ سلامت را تجربه کنند. به دلیل این‌که ناتوانی‌های ثانویه و دیگر مشکلات سلامتی در افراد کم‌توان ذهنی نسبت به سایر افراد جامعه بیشتر است، لذا این افراد نسبت به سایر افراد جامعه بیشتر نیازمند دریافت مراقبت‌های ویژه هستند.


دکتر کاشی معتقد است توانایی‌های حرکتی و مهارت‌های افراد کم‌توان ذهنی عموماً با تأخیر همراه است؛ اما مداخله‌های اولیه برای جبران فاصله آن‌ها با افراد طبیعی بسیار اثربخش است. تأخیر رشد مهارت‌های حرکتی در افراد کم‌توان ذهنی براثر عواملی همچون کمبود تجارب حرکتی، مشکلات جسمی، چاقی و مشکلات دیگری همچون اختلالات شنوایی و بینایی بیشتر می‌شوند. افراد کم‌توان ذهنی اغلب دچار چاقی یا اضافه‌وزن می‌شوند که برای رفع این مشکلات طراحی برنامه‌های فعالیت بدنی یکی از مهم‌ترین اقدامات ممکن است.
 وی خاطرنشان کرد: با توجه به اهمیت فعالیت بدنی و ورزش برای این افراد، محققین و متخصصین بر این باور هستند تا به هر نحو ممکن فعالیت بدنی و ورزش را در برنامه‌های زندگی این افراد به‌صورت منظم گنجانیده و آن‌ها را ترغیب نمایند تا زندگی فعال‌تری داشته باشند. استفاده از این برنامه‌ها در زمان اوقات فراغت می‌تواند ضمن ایجاد نشاط و شادابی کمک شایانی به این افراد در ارتقاء سلامت و بهبود توانایی داشته باشد. این موضع همان هدف اصلی برنامه‌های توانبخشی است. با این حساب می‌توان برای بهبود توانایی ایشان این برنامه‌ها را به‌عنوان بخش مهمی از فرایند درمانی و توانبخشی افراد دارای کم‌توانی ذهنی محسوب نمود.
دکتر علی کاشی در پایان گفت: امیدواریم سیاست‌های کلان ورزش همگانی در کشور به سمتی پیش رود تا هرروز شاهد تسهیل امکان حضور این عزیزان در اماکن و فضاهای ورزشی عمومی در کشور باشیم. روزی که این عزیزان بتوانند بدون هیچ محدودیت و تبعیضی از امکانات رفاهی و خدمات اجتماعی و عمومی در سطح جامعه بهره‌مند شوند.
عکس:http://vrf.ir